Buren bouwen samen een egelhof in Tuinwijk-Oost

Geschreven door Matthias, vrijwilliger bij Egel030

Wat heb je nodig voor een egelsnelweg? Thee, koffie, koekjes, wandbehang, potloden en kleurstiften. Oh ja, en een handvol enthousiaste buren. Saskia en Ilze hebben hun buren uitgenodigd om samen iets voor de egels te doen. Maar waarom begin je eigenlijk aan zoiets? “Ik had gewoon te veel slakken en dacht bij mezelf: had ik maar een egel”, vertelt Saskia.

De ambitie is allesbehalve klein. Meer dan veertig huizen aan twee parallelle straten vormen samen één groot binnengebied van tuinen. Of eigenlijk: ze kúnnen één groot verbonden leefgebied vormen. Als al die tuinen met elkaar verbonden zouden zijn. En precies dat is wat Saskia en Ilze willen bereiken: een egelsnelweg bouwen door de buurt. Of, zoals zij het zelf noemen: een egelhof.

“Mijn tuin zit natuurlijk in het midden. Dus was de vraag: hoe komt de egel eigenlijk bij me? Nou, en daar heb ik dan de buren voor nodig”, vervolgt Saskia. De uitdagingen zijn divers en soms letterlijk hoog. Houten schuttingen, stenen muren, hoogteverschillen en schuren, een standaardoplossing wordt het dus niet. Maar dat is geen reden om het idee los te laten.

Ilze vertelt dat zij en haar kinderen hopen op misschien zelfs een nestje egeltjes. Motivatie genoeg voor haar kinderen om de uitnodiging voor de buren te maken: een kleurrijke tekening met daarop natuurlijk egels. Een groot succes. Op een regenachtige meidag komt een nieuwsgierige groep buren bijeen. Thee, koffie en koekjes staan klaar. Het wordt snel gezellig. Sommige bewoners kennen elkaar al goed, anderen ontmoeten elkaar hier voor het eerst.

Dan is het tijd om het idee verder uit te leggen, met hulp van Egel030: het programma van Utrecht Natuurlijk dat zich inzet voor egels in de stad. De egelpopulatie daalt namelijk zorgwekkend en de egel staat inmiddels op de rode lijst van bedreigde diersoorten. Mayke, vrijwilliger bij Egel030, vertelt daar meer over en deelt allerlei praktische weetjes over egels en hun leefomgeving.

Vragen komen op tafel en worden beantwoord. Verhalen gaan rond over egels die vroeger regelmatig werden gezien in de buurt. Iedereen lijkt het erover eens: vroeger waren het er meer.

Dan is het tijd om zelf actief aan de slag te gaan. Saskia heeft de hele straat met alle huizen en tuinen uitgetekend op een lange rol wit wandbehang. Kleurstiften en post-its liggen klaar. Samen buigen de bewoners zich over het plan en brengen ze de situatie per tuin in kaart. Groen betekent relatief eenvoudig, bijvoorbeeld een haag of houten schutting. Rood betekent lastig, zoals steen, beton of een schuur. Kleine post-its geven extra toelichting. Langzaam ontstaat een gezamenlijk beeld. Niet eenvoudig, maar ook zeker niet onmogelijk.

Wie praat nog met welke buur? Waar is extra expertise nodig? Wie is handig met een decoupeerzaag? Taken worden verdeeld, een appgroep wordt opgericht en langzaam ontstaat het gevoel dat dit echt zou kunnen lukken. Misschien niet in één keer, maar wel stap voor stap. “Het is echt motiverend als je ziet hoe anderen enthousiast worden. Hoe ze meer willen doen dan hun eigen tuin. Zonder dat je iets doet taken oppakken”, zegt Saskia. Ze kijkt alweer vooruit: “We gaan poortjes maken tijdens een weekend bij de buren.” Dus meteen spijkers met koppen slaan, of eigenlijk: schuttingen met poortjes maken. Wie meedoet, krijgt hulp van de buren. “En natuurlijk komt er ook een gezellige borrel voor iedereen aan het einde van de dag”, zegt Saskia.

Op die manier wordt het niet alleen een project voor de egel, maar voor de hele buurt. De egels van Tuinwijk-Oost boffen maar. En de buren ook.